Tuesday, January 2, 2018

இறைவனின் உள்ளக் கிடக்கை

ஒரு முறை திருநாவுக்கரச பெருமானும், திருஞானசம்பந்த பெருமானும் சேர்ந்து பல்வேறு திருக்கோயில்களில் தம்முடைய இறைப்பணிகளை முடித்துவிட்டு, இன்றைய நாகப்பட்டினம் மாவட்டத்திலுள்ள திருமறைக்காடு திருக்கோயிலை வந்தடைந்தனர்.  அவர்கள் இருவரும் நேரம் தாழ்ந்து வந்தமையால், திருக்கோயிலின் நடை அடைக்கப்பட்டுவிட்டது.

அவர்கள் இருவரும் வேறு எங்கும் செல்ல விழையாது இறைவன் சிவபெருமானிடமே தம் அருட் பாக்களால் மன்றாடி திருக்கோயிலின் கதவுகளைத் திறக்க வைக்க முடிவெடுத்தனர்.  திருஞானசம்பந்த பெருமான் ஒரே ஒரு பாடல் பாடியவுடன் இறைவன் மனமுவந்து திருக்கோயிலின் கதவுகளைத் திறந்தார்.

இருவரும் மகிழ்ச்சியுடன் திருக்கோயிலுக்குள் சென்றனர்.  பிறகு திருக்கோயிலின் கதவுகளை அடைப்பதற்காக திருநாவுக்கரச பெருமான் இறைவனிடம் தம் திருப்பாடல்களால் மன்றாடினார்.  அவர் பத்து பாடல்கள் பாடிய பின்னரே ஈசன் திருக்கோயிலின் கதவுகளை அடைத்தார்.

திருஞானசம்பந்த பெருமான் ஒரே ஒரு பாடல் பாடியவுடன் ஈசன் திருக்கோயிலின் கதவுகளைத் திறந்துவிட்டதையும் தாம் பத்து பாடல்கள் பாடிய பின்னரே சிவனார் திருக்கோயிலின் கதவுகளை அடைத்ததையும் கண்டு திருநாவுக்கரச பெருமான் மனம் வெதும்பினார்.

இதனை உணர்ந்த சிவபெருமான் அடியாரின் மன வாட்டத்தை போக்க வானத்தில் தோன்றி பின் வருமாறு உரைத்தார், "நாவுக்கரசரே! உம் தமிழின் சுவையில் யாம் மயங்கினோம்.  உம் தமிழின் தெவிட்டாத சுவையில் சற்று கூடுதலான  நேரம் இன்புற்று இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே யாம் நீவிர் பத்து பாடல்கள் பாடிய பின்னரே திருக்கோயிலின் வாயிற் கதவுகளை அடைத்தோம்."

ஆதலால், இந்த புத்தாண்டு முதல் நம் விருப்பம் ஈடேறவில்லை என்றால் இறைவன் நமக்கு அருள்புரியவில்லை என்று கருதாமல் அவர் நாம் விரும்பியதை விடச் சிறந்த ஒன்றை நமக்குத் தருவார் என்ற உறுதியுடன் அனைவரும் இருக்க வேண்டுகிறேன்.  நண்பர்கள் அனைவருக்கும் என் இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்!  சிற்றம்பலமே சிந்தை பலம்!

Thursday, November 30, 2017

ஆடம்பரமின்றி அண்ணாமலையானை வணங்க வேண்டும்

திருஞானசம்பந்த பெருமான் தம்முடைய மு°ன்றாம் அகவையிலிருந்தே சிவத்தொண்டு புரியும் பொருட்டு பல்வேறு சிவன் கோயில்களுக்குத் தம் தந்தையார், சிவபாதயிருதயர், அவர்களின் தேளில் பயணம் செய்தும், தாமே காலால் நடந்தும் சென்றார்கள். முற்றிலும் ஞானம் பெற்ற அருட் குழந்தையான திருஞானசம்பந்தரின் பிஞ்சுக் கால்கள் அல்லலுறுவது கண்டு இறைவன் தாமே சிவகனங்களிடம் திருஞானசம்பந்தர் பயணம் செய்வதற்காக முத்துப் பல்லக்கினை பரிசாக அளித்தார்.

இறைவன் அளித்த முத்துப் பல்லக்கினால் திருஞானசம்பந்தர் பல திருக்கோயில்களுக்குச் சென்று இறைவனைப் போற்றி தேனினும் இனிய தேவாரப் பாடல்களைப் பாடினார். ஒருமுறை வேலூரிலில் தங்கி இருந்த போது திருவண்ணாமலைக்குச் செல்ல விழைந்தார்.

அப்போது கள்ளர்கள் நால்வர் வந்து அவரின் முத்துப் பல்லக்கை பறித்துச் சென்றனர். இறைவன் தமக்களித்த முத்துப் பல்லக்கு பறிபோனதை எண்ணி சம்பந்தர் பெருமான் பெரிதும் வருந்தினார், அப்போது பிறப்பறுக்கும் ஈசனின் குரல் வானத்தில் பின்வருமாறு ஒலித்தது, "சம்பந்தா! முத்தப் பல்லக்கினை எம் ஆணையின் படி களவாடியவர்கள் எம் சிவகனங்களே. ஏனெனில், யார் ஒருவர் திருவண்ணாமலையில் வீற்றிருக்கும் எம்மை வணங்க வந்தாலும் எவ்வித ஆடம்பரமுமின்றி எளிமையாகத் தான் வர வேண்டும். அவ்வாறு எளிமையாக திருவண்ணாமலைக்கு வருபவர்க்கே யாம் அருள்வோம். நீ திருவண்ணாமலையை வணங்கியவுடன் முத்துப் பல்லக்கு மீண்டும் உன்னை வந்தடையும்".

ஆதலால் தான் பல நூறு திருக்கோயில்கள் மேல் தேவாரப் பாடல்களை பாடிய எம் திருஞானசம்பந்த பெருமான், திருவண்ணாமலையின் மீது பாடும் போது மட்டும் தான், "அண்ணாமலை தொழுவார் வினை வழுவா வண்ணம் அறுமே!" என்றார்.
"இறைவனிடம் என்ன வேண்ட வேண்டும்?" - வள்ளலார் சொல்லிக் கொடுத்தது


ஒரு முறை அருட்பெருஞ்ஜோதி வள்ளலாரிடம் அவருடைய குரு பின்வருமாறு வினவினார்:

"இராமலிங்கம்! நீயோ முற்றும் துறந்த துறவி. இருப்பினும் இறைவனை ஓயாமல் வேண்டிக் கொண்டே இருக்கிறாய். அப்படி இறைவனிடம் ஓயாமல் என்ன தான் வேண்டுவாய்?"

இதற்கு உடனே அருட்பெருஞ்சோதி வள்ளலார் பெருமான் பின்வரும் பாடலை பதிலாகப் பாடினார்கள்:

ஒருமையுடன் நின் திருமலரடி நினைக்கின்ற உத்தமர்தம் உறவு வேண்டும்
உள்ளொன்று வைத்து புறமொன்று பேசுவார்தம் உறவு கலவாமை வேண்டும்
பெருமைமிகு நின் புகழ் பேசியிருக்க வேண்டும்
பொய்மை பேசாதிருக்க வேண்டும்
பெருநெறி பிடித்தொழுக வேண்டும்
மதமான பேய் பிடியாதிருக்க வேண்டும்
மரு°உ பெண்ணாசை மறக்கவே வேண்டும்
உன்னை நான் மறவாதிருக்க வேண்டும்
மதி வேண்டும் நின் கருணைநிதி வேண்டும்
நோயற்ற வாழ்வில் நான் வாழ வேண்டும்
தருமமிகு சென்னையிற் கந்த கோட்டத்துள்
வளர் தலமோங்கு கந்த வேலே
தண்முகத் துய்யமணி உன்முகச் சைவமணி
சண்முக தெய்வ மணியே!


இனி தன்னலமின்றி நாம் அனைவரும் இறைவனிடம் இதையே வேண்டுவோமா?

Sunday, February 5, 2017

The Unconditional Love......

     On 4th February 2017, I happened to attend the annual day function of the school of my daughters'.  The chief guest of the event narrated a poignant story which is as under:

      There lived a widowed woman with her son.  She lost her husband, when she was quite young but she chose to refrain from getting married again for the sake of her son.  Since she had only one eye, her son abhorred her to the core.  At one point of time, he made up his mind to live separately.  Then, he graduated from the university, got a lucrative job, got married, begot children and started leading a happy life with his family.  He had been happily living without even a thought about his partially blind mother.

      One fine day his mother knocked at his door.  He was quite appalled to see his mother.  He didn't want his wife to understand that it was his mother.  Hence, he bluntly told his mother that he was not the one who was wanted by her.  The old lady went off without even uttering a word.

      Months later, he received an invitation from his school for a reunion.  He joyously attended the event.  He then wanted to visit the house, where he was raised by his one-eyed mother.  Through the neighbours, he came to know that his mother had died few months back.  His mother had left him a letter, which the neighbours gave him.  The letter read as under:

      "My dear son!  Decades back, when your Dad, you and I were on a trip, we met with an accident.  I lost my husband in that accident.  I escaped with minor injuries and you lost one of your eyes in that accident.  I didn't want to see my beloved son being physically challenged.  Hence, I donated one of my eyes to you.  Later, one of my very own eyes didn't even want to look at my partially blind, awful face!"

      The greatest boon which The Almighty bestows on any human being is nothing but the unconditional love of the parents.  Unfortunately, many people throw askance at the peerless boons bestowed on by The Almighty!  Let us all hail & adore the boons bestowed on us by God!

Saturday, November 5, 2016

The Holy Temple Of Thingalur



      In seventh century AD, Appothi Adigal, who is being revered as one of the sixty-three Nayanmars (great Saivaite Saints) lived in the town of Thingalur along with his wife, Maragatham Ammaiyaar, and four sons.  He had been an ardent devotee of Lord Siva.  Also, he had been an ardent devotee of Saint Thirunavukkarasar (one of the four greatest Saivaite Saints).

      By virtue of his sheer devotion on Saint Thirunavukkarasar, Appothi Adigal named almost everything that he owned as Thirunavukkarasu.  The school that he ran was named as ‘Thirunavukkarasu Pallichaalai’.  The water shed that he ran for offering water to the passers-by was named as ‘Thirunavukkarasu Thaneer Pandhal’.  The husbandry that he owned was named as ‘Thirunavukkarasu Ko Chaalai’.  He named all his sons as: Thirunavukkarasu – I, Thirunavukkarasu – II, Thirunavukkarasu – III.

      One-day Saint Thirunavukkarasar paid a visit to Thingalur.  It was to worship Kailaayanathar enshrined at the temple of Thingalur.  Saint Thirunavukkarasar was born as Marul Neekiyar.  The name Thirunavukkarsu was given to him by The Almighty.  Hence, he was dumbfounded to see a school, a water shed, a husbandry bearing the divine name ‘Thirunavukkarasu’.  Through the localites, he learnt the devotion of Appothi Adigal on him.  Appothi Adigal, who had never seen Saint Thirunavukkarasar, turned exuberant when he heard the news of Saint Thirunavukkarasar’s visit to his home town.  He, along with his wife, called on Saint Thirunavukkarasar.  The moment they saw him, they both bowed down to his feet and humbly requested Saint Thirunavukkarasar to have lunch that day at their house.  Saint Thirunavukkarasar accepted the cordial invitation.

      Maragatham Ammaiyaar prepared almost everything for serving Saint Thirunavukkarasar.  Just before serving the Saint, she asked her son Thirunavukkarasu – I to fetch a plantain leaf from the plantain tree that was at the backyard of their house.  Thirunavukkarasu – I, while trying to cut a leaf from the tree, was stung by a snake.  With great difficulty, he managed to hand over the leaf to his Mom.  Soon after handing over the plantain leaf to his Mom, he succumbed to the snake bite and passed away.

      Appothi Adigal and his wife were totally devastated by the death of their oldest son.  But they didn’t want to reveal it to Saint Thirunavukkarasar, as nobody would feel like enjoying a lunch in the house, where there was a bereavement.  Hence, they wrapped the dead body of their son in a big plantain leaf and kept it aside at an isolated room in their house.  They were all set to serve lunch for the Saint.  When the Saint sat for lunch, he could see everyone in the family except the oldest son.  He then enquired Appothi Adigal, where his oldest son was.  Since Appothi Adigal had extreme devotion to the Saint, he could not utter a lie.  Hence, he revealed him the truth.

      Saint Thirunavukkarasar instructed Appothi Adigal and his wife to get the dead body of their son to Kailayanathar temple, where he pleaded to the presiding Deity by singing a Thevaram hymn.  Lord Siva was moved by the plea of Saint Thirunavukkarasar and retrieved the life of Thirunavukkarasu – I.  

       There is a separate sanctum-sanctorum for Moon, one of the nine planets in Hindu Astrology, in the temple.  As per Hindu mythology, the 27 stars (considered as 27 sisters) in Hindu Astrology are the 27 wives of Moon.  Of His 27 wives, Lord Mathi/Moon (Lord Chandiran) is extremely fond of two of his wives, namely, Rohini and Kiruthigai.  Hence, more often than not, He remained in the quarters of either of the two.  He almost forgot the remaining 25 wives of His.  Those 25 wives became furious and complained about their spouse to their father.  The infuriated father-in-law cursed his son-in-law to lose all His handsomeness.  The disfigured Lord Mathi (Moon) pleaded to The Supreme Deity (Lord Siva) to forgive Him and to relieve Him from his father-in-law’s curse.  Lord Siva instructed Lord Mathi to go down to Thingalur on the Earth and observe penance so as to get relieved from the curse of His father-in-law.

      Hence, it is believed that if people, who have debilitated or weak or waning Moon in their horoscopes, offer prayers at Thingalur, they would be blessed with everything in their lives that are being signified by Moon.  In Hindu astrology, Moon is the significator of the mother and the mind.  Thingalur is easily accessible by road from Kumbakonam and Thiruvaroor.

Friday, October 14, 2016

The Holy Temple Of Thirumarugal


     On 3rd July 2016, just a day before my husband and I completed eight years of our union in wedlock, we had been blessed enough to offer worship at the Holy temple of Mannikavannar (Rathinagireeswarar), along with our daughters and both our parents, enshrined at the village of Thirumarugal in Nagapattinam district of Tamil Nadu.  The village of Thirumarugal is named after a species of plantain tree, called Marugal, which is found inside the temple.  That particualr variety of plantain tree abounds the entire village as well.  Appar, Thiruganasambandhar and Sundarar, the three of the four great Saivaite Saints, have sung in praise of the presiding Deity in their Thevaram hymns.  It is believed that the Lord has been enshrined there for epochs together.  It was the place where Goddess Mahalakshmi, upon bathing in the temple tank and worshipping Mannikavannar, could ward off the curse that befell on Her for hurting Saint Birghu (Birghu Munivar).

       Way back in 7th Century AD, seven-year-old Saint Thirugnanasambandhar had been staying at the temple of Thirumarugal for a while.  On a night, during his stay, he came across a young woman, who was sitting crest-fallen beside the dead body of her fiancé.  Upon enquiry, Saint Thirugnanasambandhar came to know that she and her dead fiancé hailed from the city of Madurai.  She was born into a Chettiar family.  Her parents had seven daughters and she was the last amongst the seven.  Her dead fiancé was none other than her maternal uncle.  Initially, her father agreed to get her eldest sister married to her maternal uncle.  But later, her greedy father got her eldest sister married to some other rich business man.  Then, he agreed to get his another daughter married to him but again dodged him in the same manner.  Ultimately, through false promises, her father got all six of her elder sisters married to other rich business men.  She didn’t want her maternal uncle to be cheated by her father any more.  Hence, she decided to elope with her maternal uncle.

      Since the woman and her dead fiancé didn’t have any proper place to stay, they decided to take shelter that night at the dormitory of the temple of Thirumarugal.  They were all set to get married the following day.  But, unfortunately, her fiancé lost his life owing to snake bite.  Saint Thiruganasambandhar upon hearing the story of the woman, was moved by her plight.  He was convinced that though eloping was an act of sheer disobedience to the parents, that woman had a justifiable reason to elope with her fiancé.  Hence, he pleaded to Lord Shiva by singing a Thevaram hymn, to retrieve the life of her fiancé.  Lord Shiva, who was moved by the plea of Saint Thiruganasambandhar, retrieved the life of the man.  Upon retrieving the life of the man, the Lord said to Saint Thiruganasambandhar, that the seven-year-old Saint had become the father of the man, as he was the one who gave him re-birth by pleading to the Lord.  He offered him the Divine Instruction of presiding over the marriage of the man and the woman the following day at the temple of Thirumarugal by keeping the temple’s principal tree, named Vanni, as the witness.

      The temple has statues of that man and the woman and even today their wedding day is being celebrated every year in the temple as, “Chettipillai Chettipenn Thirumanam”.  Also, offering prayers to the Lord of the temple is believed to ward off the evils and/or curses that cause delay in getting married.  It is referred to in Tamil as the holy place for obliteraring the obstacles for getting married. 

       Lord Saturn, who is also enshrined in that temple, was worshipped by Gorakka Sitthar.  Lord Saturn is believed to be enshrined there in the most tranquil form of His.  Thirumarugal is easily accessible by road from Thiruvaaroor, Kumbakonam and Nagapattinam.  Lord Bhairavar at Thirumarugal is believed to be enshrined in the form of 'Ruru Bhairavar', which is one of His eight forms.
       Saint Thirunavukkarasar in his Thevaram hymn on the presiding Deity has remarked that by hailing and bowing down to the feet of Marugalan (Manikkavannar), we could enhance penance, we could eradicate ignorance, we could reform our wavering mind, we could drink the nectar of supreme happiness!

பெருகலாம் தவம் பேதைமை தீரலாம்
திருகலாகிய சிந்தை திருத்தலாம்
பருகலாம் பரமாயதோர் ஆனந்தம்
மருகலானடி வாழ்த்தி வணங்கிடவே!
                                                          - திருநாவுக்கரசர்



Monday, September 12, 2016

Mu. Varadharasanar's, 'Kurattai Oli' in Spanish Language

La fecha: El 13 de Septiembre 2016

El Ruido Del Ronquido
 
     Era un erudito del idioma Tamil, se llama, Sr. M. Varadharasanar, quien escribió una historia en Tamil, mi lengua materna.   El titulo de la historia en Tamil es, "Kurattai Oli".  La he traducido como, “El ruido del ronquido”.  La ha sido traducido en muchos idiomas de India y en algunos idiomas extranjeros.

     Uno de mis sueños es traduciendo, por al menos, un mensaje desde Tamil a Español.  Aquí, traduciendo la historia del erudite Sr. M. Varadharasanar:

     En el edificio donde yo vivía con mi esposa en mi apartamento, vivieron dos familias más.  La familia rica vivió a la derecha y la familia pobre vivió a la izquierda.  Eran dos miembros en la familia rica – el hombre y su esposa.  Eran ocho miembros en la familia pobre – el cabezo de la familia, su esposa, su mamá vieja, sus cinco hijos.  Tambíen, vivió una perra con la familia pobre.  

     Un día la mujer de la familia pobre dio a luz a su sexto bebé.  Despues de algunos días, tambíen, la perra dio a luz a cinco cachorros.  Una mañana la perra salió afuera pero no se regresó a la casa hasta la noche.  Los habian sido extrañado  sus mamá los cachorros y estuvieron haciendo mucho ruido.  Los no pudieron soportar el hambre.  

     La mujer de la familia rica no podia soportar el ruido de los perritos.   Le pidió a mi esposa para ir decir a la mujer pobre que tirar los cachorros desde la casa.  Mi esposa dijo a la mujer pobre la misma.  La mujer pobre pidió a mi esposa para soportar con los cachorros hasta la mañana siguiente, ya que fue fuertemente lloviendo afuera.

     El ruido fue aumentando.  Despues de alguno tiempo, podia sentir que el ruido se reduce lentamente.  Me dio curiosidad saber la razón.  Por la ventana, podia ver que la mujer pobre tenia una taza pequeña en su mano izquierda y tenia un pequeño trozo de algodón en su mano derecha.  Ella dejó caer el trozo de algodón en el liquido en la taza y le apretó el liquido en la boca del cachorro.  Despues podia ver que la mujer apretó la leche de su pechuga en la taza pequeña y continuó el mismo hasta todos los cachorros detener el ruido.   Exactamente eso momento, podia oir el ruido del ranquido desde el apartamento de la mujer rica.